- 629109332_4483988311833676_7960451967551442428_n (1).jpg (200.96 KiB) เปิดดูแล้ว 1315 ครั้ง
ผนังกระจกบานใหญ่เปิดพื้นที่ภายในสู่สวนอย่างไร้รอยต่อ ทำให้ห้องนั่งเล่นและมุมรับประทานอาหารกลายเป็นพื้นที่กึ่งเอาต์ดอร์ที่รับลม รับแสง และมองเห็นพรรณไม้เขียวชอุ่มได้ตลอดวัน การยกพื้นอาคารเล็กน้อยสร้างระนาบชานพักที่เป็นจุดเชื่อมระหว่างบ้านกับสวน เป็นพื้นที่เปลี่ยนอารมณ์จากภายนอกสู่ภายในอย่างนุ่มนวล ทั้งยังช่วยกำหนดจังหวะการเดินและมุมมองให้เกิดมิติของพื้นที่
แสงไฟโทนอุ่นจากภายในส่องลอดผ่านกระจกออกมาสู่สวน ช่วยขับผิวสัมผัสของคอนกรีตให้ดูอ่อนโยนลง ในขณะที่พรรณไม้ถูกจัดวางเป็นชั้น ๆ ตั้งแต่ไม้ยืนต้นสูงจนถึงไม้พุ่มระดับสายตา ทำหน้าที่เป็นกรอบภาพธรรมชาติให้กับพื้นที่อยู่อาศัย รายละเอียดของภูมิทัศน์และสถาปัตยกรรมทำงานร่วมกันอย่างพอดี เกิดบรรยากาศที่สงบ สบาย และเป็นส่วนตัว
ภาพรวมของบ้านหลังนี้สะท้อนแนวคิด “อยู่กับธรรมชาติอย่างถ่อมตน” ตัวบ้านไม่ได้พยายามโดดเด่นเหนือภูมิทัศน์ หากเลือกทำหน้าที่เป็นพื้นที่พักพิงที่เปิดรับแสง ลม และความเขียวขจีเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน เมื่อสถาปัตยกรรมลดท่าทีลง ธรรมชาติจึงได้เปล่งประกาย และบ้านก็กลายเป็นฉากหลังที่งดงามสำหรับการพักใจอย่างแท้จริง
[align=center][attachment=0]629109332_4483988311833676_7960451967551442428_n (1).jpg[/attachment][/align]
[size=150]บ้านชั้นเดียวสมัยใหม่หลังนี้เผยตัวตนอย่างสงบงามท่ามกลางพรรณไม้เขตร้อน โครงสร้างคอนกรีตทรงเรียบถูกวางตัวในแนวนอนให้กลมกลืนกับระดับสายตาของสวนรอบบ้าน เส้นสายที่คมชัดและมวลอาคารที่นิ่งสงบ ทำหน้าที่เป็นฉากหลังให้ธรรมชาติได้เฉิดฉายอย่างเต็มที่ เมื่อแสงยามเย็นค่อย ๆ คลี่คลุมผืนป่าเขียว บ้านทั้งหลังจึงเปล่งบรรยากาศอบอุ่น นุ่มนวล และเชื้อเชิญให้ก้าวเข้าไปสัมผัสความผ่อนคลายภายใน[/size]
ผนังกระจกบานใหญ่เปิดพื้นที่ภายในสู่สวนอย่างไร้รอยต่อ ทำให้ห้องนั่งเล่นและมุมรับประทานอาหารกลายเป็นพื้นที่กึ่งเอาต์ดอร์ที่รับลม รับแสง และมองเห็นพรรณไม้เขียวชอุ่มได้ตลอดวัน การยกพื้นอาคารเล็กน้อยสร้างระนาบชานพักที่เป็นจุดเชื่อมระหว่างบ้านกับสวน เป็นพื้นที่เปลี่ยนอารมณ์จากภายนอกสู่ภายในอย่างนุ่มนวล ทั้งยังช่วยกำหนดจังหวะการเดินและมุมมองให้เกิดมิติของพื้นที่
แสงไฟโทนอุ่นจากภายในส่องลอดผ่านกระจกออกมาสู่สวน ช่วยขับผิวสัมผัสของคอนกรีตให้ดูอ่อนโยนลง ในขณะที่พรรณไม้ถูกจัดวางเป็นชั้น ๆ ตั้งแต่ไม้ยืนต้นสูงจนถึงไม้พุ่มระดับสายตา ทำหน้าที่เป็นกรอบภาพธรรมชาติให้กับพื้นที่อยู่อาศัย รายละเอียดของภูมิทัศน์และสถาปัตยกรรมทำงานร่วมกันอย่างพอดี เกิดบรรยากาศที่สงบ สบาย และเป็นส่วนตัว
ภาพรวมของบ้านหลังนี้สะท้อนแนวคิด “อยู่กับธรรมชาติอย่างถ่อมตน” ตัวบ้านไม่ได้พยายามโดดเด่นเหนือภูมิทัศน์ หากเลือกทำหน้าที่เป็นพื้นที่พักพิงที่เปิดรับแสง ลม และความเขียวขจีเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน เมื่อสถาปัตยกรรมลดท่าทีลง ธรรมชาติจึงได้เปล่งประกาย และบ้านก็กลายเป็นฉากหลังที่งดงามสำหรับการพักใจอย่างแท้จริง